AI może poczekać. Starbucks bierze marker.
MORE STORIES. LESS NOISE.
Papierowy kubek jako scenografia do reklamy. Sprawdzam, dlaczego wybór Geoffa McFetridge’a i ręcznej kreski pasuje do historii opowiadanej przez Starbucks.
W reklamie coraz łatwiej zrobić coś, co wygląda imponująco. Trudniej zrobić coś, przy czym naprawdę chce się zatrzymać. Starbucks wyciągnął marker. I akurat ten ruch interesuje mnie bardziej niż kolejna demonstracja tego, co potrafi generator.
Papierowy kubek. Wystarczy.
Świąteczna kampania „Perfect Harmony” powstała z Anomaly. Geoff McFetridge narysował elementy animowanego świata Sharpie’ami na kubkach Starbucksa. Bohaterami filmu są muzycy, którzy rozdzielają się, a potem spotykają przy wspólnym świętowaniu. W tle „Happy Together” The Turtles. Jego ilustracje trafiły też do reklamy zewnętrznej.
Podoba mi się wybór punktu wyjścia. Kubek już należy do tej marki. Ludzie go noszą, fotografują, trzymają na biurkach. Nie trzeba wymyślać kolejnego uniwersum, żeby opowiedzieć o spotkaniu przy kawie. Wystarczy przyjrzeć się przedmiotowi, który od dawna jest w rękach odbiorców.

Styl ma autora.
Kiedy patrzę na taką pracę, interesują mnie decyzje: co ktoś uprościł, jaką postawił kreskę, co zostawił puste. Można narysować człowieka na tysiąc sposobów. Wybór jednego z nich jest już wypowiedzią. Dlatego nazwisko ilustratora ma tu znaczenie. To konkretny język wizualny, za którym stoi konkretna osoba.
Sam fotografuję, nagrywam i montuję. Wiem, ile czasu można poświęcić na pozornie małą decyzję. Na moment cięcia, kolor albo wybór zdjęcia, które nie jest najbardziej efektowne, ale pasuje do historii. Takich rzeczy często nie widać jako osobnej pracy. Widać za to, kiedy nikt nie chciał ich przemyśleć.
Ręczne wykonanie też nie daje automatycznie dobrego pomysłu. Można poświęcić tygodnie na rzecz, która nikogo nie obchodzi. Tutaj przekonuje mnie dopasowanie formy: prosty rysunek na zwykłym kubku ma sens w opowieści o drobnych gestach i byciu razem.
Chwila. Starbucks korzysta z AI.
Warto to dopowiedzieć, zanim zrobimy z tej reklamy manifest całej firmy. Starbucks opisuje wykorzystanie AI m.in. w Green Dot Assist, narzędziu pomagającym pracownikom znaleźć odpowiedzi dotyczące codziennej pracy. Z kolei według deklaracji firmy przytoczonej przez „The Wall Street Journal” marka nie używa generatywnego AI w swoich kampaniach kreatywnych.
Dla mnie właśnie ten podział jest najciekawszy. Firma może szukać sprawniejszej organizacji pracy i jednocześnie wybrać ilustratora do opowiedzenia historii. Każda z tych decyzji rozwiązuje inny problem. Nie muszę z tego robić głosowania za technologią albo przeciw niej.

Nie wszystko musi powstać szybciej.
Mam coraz mniejszą ochotę oglądać materiały, których jedynym argumentem jest to, że udało się je wygenerować. Pierwszy raz robiło to wrażenie. Przy kolejnym chcę już wiedzieć, po co ktoś to zrobił i dlaczego mam poświęcić temu uwagę.
W tym sensie marker jest dobrym przypomnieniem dla ludzi zajmujących się obrazem. Nadal warto rozwijać własny styl. Nadal warto wiedzieć, co chcesz powiedzieć. Dostęp do narzędzi się zmienia, ale odbiorca wciąż może przewinąć wszystko w sekundę.
Nie wiem, czy ta kampania sprawi, że ktokolwiek kupi więcej kawy. Wiem, że zainteresował mnie jej sposób wykonania, autor i pomysł. Chciałem obejrzeć film do końca. Jak na reklamę, całkiem niezły początek.

