Bieganie jest za darmo. Dlatego wszyscy wydajemy na nie fortunę.
MORE STORIES. LESS NOISE.
Kiedyś wystarczyło założyć buty i wyjść pobiegać. Dziś płacimy kilka stów za możliwość dostania zadyszki w tłumie. I jeszcze panikujemy, że nie załapiemy się na tę promocję cierpienia.
Running Culture
Do biegania wystarczy założyć buty i wyjść z domu. Rachunek rośnie, kiedy dochodzą zegarek, żele, pakiety startowe, dojazdy i noclegi. Patrząc na zapisy na Półmaraton Warszawski 2027, robię sobie żarty z tego, jak bardzo polowanie na pakiet przypomina drop sneakersów. Sam też się zapisałem, tym razem w ramach #BiegamDobrze.
Wyobraźcie sobie, że ktoś proponuje Wam następujący interes.
Płacicie kilkaset złotych, wstajecie w niedzielę o godzinie, o której normalni ludzie dopiero przewracają się na drugi bok, jedziecie na drugi koniec miasta, a następnie przez ponad dwie godziny biegniecie w tłumie spoconych ludzi.
Na koniec dostajecie banana, medal i folię NRC, w której wyglądacie jak kebab na wynos.
Brzmi jak oferta, którą należałoby zgłosić do UOKiK.
Zapisy na Półmaraton Warszawski 2027 ruszyły w poniedziałek. Sam też się zapisałem.
Perspektywa ponad dwóch godzin zadyszki w tłumie najwyraźniej wciąż ma dla mnie urok.
Nie było koncertu Taylor Swift. Nie wypuszczono limitowanych Jordanów. Nie rozdawano mieszkań na Mokotowie.
Ludzie rzucili się na możliwość przebiegnięcia 21 kilometrów.
Za własne pieniądze.
I to jest chyba najlepszy dowód na to, że bieganie kompletnie wymknęło się spod kontroli.

Za co płacimy, kiedy bieganie jest za darmo?
Pamiętacie, jak wszyscy mówili, że bieganie to najtańszy sport świata?
Wystarczy założyć buty i wyjść z domu.
No jasne.
Potem okazuje się, że te buty kosztują tyle, co rata leasingu. Do tego zegarek, pas, okulary, żele, skarpety za cenę obiadu i koszulka z materiału, którego nazwa brzmi jak lek na zaburzenia erekcji.
Oczywiście wszystko absolutnie niezbędne, żeby przebiec sześć kilometrów w tempie, w którym starsza pani z kijkami zaczyna nas wyprzedzać.
A później dochodzą zawody.
Pakiet startowy. Hotel. Paliwo. Makaron dzień wcześniej. Kolejna koszulka, bo przecież nie pojedziesz na półmaraton w tej samej, w której biegałeś tydzień temu.
I nagle okazuje się, że sport, który miał kosztować zero złotych, zaczyna przypominać hobby kolekcjonera zegarków.
Tylko zamiast siedzieć i podziwiać zakupy, trzeba jeszcze wyjść i się zmęczyć.

Najgorsze, że sam jestem jednym z tych debili.
W marcu tego roku przebiegłem swój pierwszy półmaraton. W Warszawie. Dwie godziny i dwadzieścia osiem minut później miałem medal, obolałe nogi i najwyraźniej poważnie zaburzony instynkt samozachowawczy.
Bo zamiast uznać, że wystarczy, zapisałem się na kolejne.
Nocny Półmaraton we Wrocławiu. Potem Silesia.
Trzy połówki w jednym roku.
A jeszcze niedawno uważałem, że przebiegnięcie pięciu kilometrów to całkiem rozsądny powód, żeby przez resztę dnia niczego już od siebie nie wymagać.
Do Warszawy chciałem jednak wrócić. W końcu to tam pierwszy raz przebiegłem 21 kilometrów. Chciałem zobaczyć, ile zmieni się przez rok, i jeszcze raz poczuć atmosferę tego biegu.
Więc kiedy ruszyły zapisy na 2027, zrobiłem dokładnie to samo, z czego przed chwilą się nabijałem.
Kupiłem sobie kolejne 21 kilometrów.
A żeby było jeszcze zabawniej, wybrałem ścieżkę charytatywną #BiegamDobrze.
Czyli oprócz regularnego wstawania rano, trenowania i płacenia za kolejne biegowe fanaberie postanowiłem jeszcze zebrać tysiąc złotych na dobry cel.
W sumie logiczne. Skoro już płacę za własne cierpienie, to niech chociaż ktoś inny ma z tego pożytek.
FOMO w butach z karbonem. Skąd ten pośpiech przy zapisach?
Najciekawsze jest jednak to, co dzieje się wokół samych zapisów.
Jeszcze kilka lat temu wystarczyło znaleźć interesujący bieg, sprawdzić termin i kupić pakiet.
Dzisiaj trzeba mieć refleks człowieka polującego na limitowane sneakersy.
Kalendarz premier, powiadomienia, otwarte zakładki, kartę płatniczą pod ręką.
Bo przecież jeśli nie zapiszesz się teraz, to za pół roku możesz zostać z pustym kalendarzem startowym i dramatycznym pytaniem, co właściwie zrobić ze swoim życiem.
Nie wiem, kiedy dokładnie zaczęliśmy traktować udział w półmaratonie jak drop Supreme.
Ale najwyraźniej jesteśmy już na tym etapie.
I tak, zdaję sobie sprawę, że brzmię jak człowiek, który właśnie narzeka na kolejkę, stojąc w jej samym środku.

I wiecie co? Oby tak dalej.
Bo można się śmiać z całego tego cyrku.
Z butów za tysiąc złotych, żeli o smaku rozpuszczonego kartonu, zegarków, które każą nam odpoczywać, i ludzi publikujących na Instagramie każdą przebiegniętą piątkę, jakby właśnie zdobyli Mount Everest.
Sam regularnie dokładam do tego swoją cegiełkę.
Ale za tym wszystkim stoi coś naprawdę fajnego.
Widzę, ile osób chce wstać rano, trenować po pracy i stanąć na starcie.
I nawet jeśli część z nich przyszła tu przez modę, ładne buty albo zdjęcia znajomych z medalami, to co z tego?
Niech przychodzą.
Niech kupują pakiety, niech zakładają kluby biegowe, niech robią sobie zdjęcia na mecie.
Niech bieganie będzie modne jeszcze przez następne dwadzieścia lat.
Tylko mam jedną prośbę.
Jak już wszyscy zostaniecie biegaczami, to może ustalmy jakiś grafik zapisów? Bo ja naprawdę nie mam zamiaru walczyć o pakiet startowy z większą determinacją niż o nową pracę.
A jeśli chcecie dorzucić dyszkę do mojego kolejnego dobrowolnego cierpienia, to zbieram 1000 zł w ramach #BiegamDobrze.
Przynajmniej tym razem ktoś skorzysta na moich idiotycznych pomysłach.
Moja zbiórka #BiegamDobrze

