FTZMK / STORIES running culture 5 MIN

Wszyscy chcą sponsorować zwycięzców. Volvo wybrało ostatnich.

MORE STORIES. LESS NOISE.

Volvo skierowało uwagę na ludzi, którzy najdłużej zostają na trasie. Patrzę na tę decyzję jednocześnie jako biegacz, kierowca tej marki i twórca pracujący z obrazem.

Mam Volvo. Lubię Volvo. I właśnie dostałem kolejny powód, żeby lubić tę markę jeszcze bardziej. Bo podczas maratonu w Nowym Jorku zrobiła coś, czego nie spodziewałbym się po producencie samochodów. Postanowiła docenić tych, którzy dobiegają ostatni.

01

Nie zawsze trzeba być pierwszym.

1 listopada 2026 roku Andreas Almgren wygrał nowojorski maraton z czasem 2:06:01. Wśród kobiet triumfowała Sheila Chepkirui, osiągając 2:24:36.

Świetne wyniki. Wielkie nazwiska. Jeszcze większe emocje.

Fotografowie zrobili zdjęcia. Dziennikarze zapisali nazwiska. Internet pogratulował.

A tysiące ludzi nadal biegło.

Niektórzy mieli przed sobą jeszcze kilka godzin. Ich tempo nie wzbudzało zachwytu komentatorów, a wyniki raczej nie trafią do sportowych podręczników.

Za to ich wysiłek był równie prawdziwy. I właśnie na tych ludzi postanowiło zwrócić uwagę Volvo.

02

Szwedzi zrobili coś naprawdę dobrego.

Podczas tegorocznego TCS New York City Marathon Volvo Cars zostało pierwszym partnerem programu Final Finishers.

Pomysł?

Docenić zawodników, którzy zamykają stawkę.

Marka przygotowała specjalne materiały do kibicowania, film z udziałem legend maratonu, Joan Benoit Samuelson i Germána Silvy, oraz wsparła dwugodzinną transmisję poświęconą ostatnim uczestnikom.

Nie zwycięzcom. Nie rekordzistom. Ludziom, którzy być może przez ostatnie godziny walczyli już tylko o jedno: żeby się nie poddać.

I wiecie co? Uważam, że to znakomity pomysł.

Nie dlatego, że jest spektakularny. Nie dlatego, że wymagał wymyślenia czegoś, czego świat wcześniej nie widział. Właśnie dlatego, że jest tak prosty.

Kibice dopingują uczestników maratonu

OSTATNI
NIE ZNACZY
NAJGORSZY.

03

Lubię Volvo. I wcale nie zamierzam tego ukrywać.

Jeżdżę Volvo XC60.

Nie jest to najnowszy model, nie próbuję nikomu wmówić, że mam w garażu motoryzacyjne arcydzieło. To po prostu samochód marki, do której od dawna mam słabość.

Lubię Volvo za jego charakter. Za skandynawskie wzornictwo, za pewną powściągliwość, za to, że marka od dekad buduje swoją tożsamość wokół bezpieczeństwa i troski o człowieka.

Oczywiście Volvo jest firmą, która musi sprzedawać samochody. Ma swoje problemy, podejmuje lepsze i gorsze decyzje, a jej komunikacja jest równie starannie zaplanowana jak komunikacja innych wielkich marek.

Ale zawsze podobało mi się, że nie musi za wszelką cenę krzyczeć, że jest najlepsze, najszybsze i najbardziej ekscytujące. Nie musi próbować być Ferrari.

I mam wrażenie, że pomysł z maratonem w Nowym Jorku idealnie pasuje do tego charakteru.

Bo zamiast koncentrować się na rekordach i zwycięstwach, Volvo postanowiło przypomnieć o ludziach. Tych zwykłych. Nieidealnych. Którzy niekoniecznie mają najlepszy czas, najlepsze buty czy najlepszą technikę biegu. Ale mają wystarczająco dużo determinacji, żeby iść naprzód.

04

Bieganie ma problem z liczbami.

Sam biegam. I doskonale wiem, jak łatwo wpaść w pułapkę wyników.

Pięć kilometrów. Dziesięć. Półmaraton. Każdy dystans to kolejna okazja, żeby porównać się z innymi.

Biegasz dychę w godzinę? Fajnie, ale wypadałoby zejść poniżej pięćdziesięciu minut. Półmaraton w dwie godziny i dwadzieścia minut? Może następnym razem złamiesz dwie godziny. Maraton w pięć godzin? No cóż, są tacy, którzy robią go w trzy.

I tak bez końca.

Sam lubię poprawiać wyniki. Lubię widzieć postęp. Lubię to uczucie, kiedy po kilku miesiącach treningów coś, co wcześniej wydawało się niemożliwe, nagle staje się osiągalne.

Ale nie chcę zapominać, po co właściwie zacząłem biegać. Nie dla pucharów. Nie dla medali za pierwsze miejsce.

Biegam, bo dzięki temu czuję się lepiej. Bo mogę wyjść z domu, założyć słuchawki i przez chwilę mieć trochę ciszej w głowie.

I dlatego drażni mnie, kiedy ktoś próbuje przekonywać innych, że ich wysiłek jest mniej wartościowy tylko dlatego, że są wolniejsi.

Oczywiście, że rekord świata jest większym osiągnięciem sportowym niż mój półmaraton. Ale mój półmaraton nadal może być jednym z największych osiągnięć w moim życiu. Jedno nie wyklucza drugiego.

TEN SAM DYSTANS. RÓŻNE HISTORIE.

42,195

Nie wszyscy startują z tego samego miejsca.

05

Ostatni na mecie nie znaczy najgorszy.

W maratonie jest coś wyjątkowego.

Na tej samej trasie mogą spotkać się zawodowi sportowcy, amatorzy, ludzie po kontuzjach, osoby, które niedawno zmieniły swoje życie, i ci, którzy po prostu chcą spełnić wieloletnie marzenie.

Wszyscy mają do pokonania 42 kilometry i 195 metrów. Ale nie wszyscy startują z tego samego miejsca.

Nie znamy historii człowieka, który przekracza linię mety po siedmiu godzinach. Może rok wcześniej nie potrafił przebiec kilometra. Może wraca do aktywności po poważnych problemach zdrowotnych. A może po prostu jest wolnym biegaczem.

I co z tego?

Nie musimy wymyślać mu dramatycznej historii, żeby uznać jego wysiłek za wartościowy. Nie każdy wolniejszy biegacz musi być bohaterem inspirującego filmu.

Czasami wystarczy, że jest człowiekiem, który lubi biegać. I ma takie samo prawo cieszyć się swoim medalem jak ktoś, kto dobiegł trzy godziny wcześniej.

06

Volvo zrobiło świetny marketing. I bardzo dobrze.

Nie mam zamiaru udawać, że ta akcja była wyłącznie gestem dobroci. To sponsoring. Strategia komunikacji. Budowanie emocjonalnego związku z marką.

Volvo chce, żebyśmy je lubili. I wiecie co? W moim przypadku zadziałało.

Ale nie dlatego, że marka kupiła reklamę podczas wielkiej imprezy sportowej. Dlatego, że wybrała historię pasującą do swojej tożsamości.

Nie próbowała być marką od bicia rekordów prędkości. Postawiła na cierpliwość, wytrwałość i uwagę poświęconą drugiemu człowiekowi.

A to wartości, które znacznie łatwiej połączyć z samochodem kojarzonym z bezpieczeństwem niż z agresywną rywalizacją.

To właśnie lubię w dobrym marketingu. Kiedy marka nie próbuje na siłę wmówić nam, że jest czymś, czym nigdy nie była. Tylko znajduje pomysł, który jest naturalnym przedłużeniem jej charakteru.

07

Nie chodzi o to, żeby przestać podziwiać zwycięzców.

Andreas Almgren zasługuje na wszystkie gratulacje świata. Podobnie Sheila Chepkirui i pozostali zawodnicy, którzy przez lata ciężko trenowali, żeby walczyć o najwyższe miejsca.

Sport potrzebuje mistrzów. Potrzebuje rekordów, rywalizacji i spektakularnych zwycięstw.

Ale sport potrzebuje również tych wszystkich ludzi, którzy wiedzą, że nigdy nie zostaną mistrzami świata, a mimo to regularnie wychodzą na trening. Biegają przed pracą. Po pracy. W deszczu. W zimnie. Nawet kiedy im się nie chce.

To oni tworzą ogromną część kultury biegania. I zasługują na to, żeby od czasu do czasu ktoś skierował kamerę również w ich stronę.

08

Volvo, dobra robota.

Mam słabość do marek, które potrafią mieć własne zdanie. Które nie muszą robić dokładnie tego samego, co cała konkurencja. Które wiedzą, kim są.

I dlatego tak podoba mi się to, co Volvo zrobiło w Nowym Jorku.

Nie twierdzę, że jedna kampania zmieni świat. Nie twierdzę też, że nagle wszyscy zaczną bardziej szanować wolniejszych biegaczy.

Ale bardzo lubię myśl, że kiedy zwycięzcy byli już dawno po dekoracji, ktoś nadal pamiętał o tych, którzy dopiero zbliżali się do mety. Że ich wysiłek również zasługiwał na transmisję, kibiców i chwilę uwagi.

A jeśli producent samochodów potrafi nam o tym przypomnieć, to naprawdę warto go za to pochwalić.

Bo nie każdy musi być pierwszy. Ale każdy, kto dotarł do mety, zasługuje na to, żeby ktoś na niego czekał.

I właśnie za takie rzeczy lubię Volvo.

Slow is still running.

SLOW IS
STILL
RUNNING.

Fotoziomek - podpis autora

DOBRE RZECZY IDĄ DALEJ

Podaj ten tekst dalej.

Znasz kogoś, kogo też to kręci? Podeślij mu ten tekst.

PODAJ DALEJ / 9:16

Dobra historia.
W Twojej relacji.

Przygotowuję grafikę…

Zapisz grafikę i dodaj ją do relacji. W Instagramie wybierz naklejkę Link i wklej adres artykułu.

Dostępne aplikacje zależą od telefonu. Naklejkę z klikalnym linkiem dodajesz w Instagramie.